Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Ο μύθος της Ανδρομέδας

Giovanni Francesco Barbieri -

“Andromeda Rescued by Perseus”

Η Ανδρομέδα, σύμφωνα με ένα μύθο, ήταν κόρη του βασιλέα της Αιθιοπίας Κηφέα και της Νηρηίδας Κασσιόπης.
Ο θεός της θάλασσας, Ποσειδών, για να τιμωρήσει την Κασσιόπη, που είχε περηφανευτεί ότι ήταν η πιο όμορφη από τις Νηρηίδες έστειλε πλημμύρες στη χώρα του Κηφέα και σαν να μην έφταναν οι φοβερές καταστροφές έστειλε και ένα φοβερό θαλασσινό τέρας που έγινε ο φόβος και ο τρόμος του τόπου.

Ο Κηφέας έστειλε να ρωτήσει το μαντείο του Άμμωνα, που του απάντησε ότι η χώρα του θα σωζόταν από τις καταστροφές και από το τέρας, αν η Ανδρομέδα δεχόταν να φαγωθεί από αυτό. Έτσι, έδεσαν την όμορφη βασιλοπούλα σ' ένα βράχο στην παραλία και την άφησαν εκεί, για να την καταβροχθίσει το τέρας.
Ο Περσέας, επιστρέφοντας από την περιπέτειά του στο νησί της γοργόνας Μέδουσας, που κατόρθωσε να την αποκεφαλίσει, έτυχε να περάσει από το μέρος που ήταν δεμένη η Ανδρομέδα. Γοητευμένος από την ομορφιά της και συγκινημένος από τη θλιβερή ιστορία της σκότωσε το φοβερό τέρας και την ελευθέρωσε.

Αλλά, όταν την ζήτησε από τον πατέρα της για γυναίκα του, αυτός αρνήθηκε κατηγορηματικά να δώσει την κόρη του σ' έναν άγνωστο ξένο επειδή την είχε υποσχεθεί στον αδελφό του Φινέα. Επειδή όμως η Ανδρομέδα προτίμησε να ακολουθήσει το σωτήρα της, έγινε μεγάλη φιλονικία και ο Περσέας με το κεφάλι της Μέδουσας απολίθωσε τον αντίζηλό του.

  Γέννησαν έξι γιούς: τον Πέρση, τον Αλκαίο, τον Ήλιο, το Μήστορα, το Σθένελο, και τον Ηλεκτρύωνα και μια κόρη τη Γοργοφόνη. Μετά το θάνατό της η Αθηνά την έκανε άστρο και την έβαλε στους αστερισμούς του βόρειου ουρανού κοντά στον Περσέα και την Κασσιόπη.
.Κατά τη μυθολογία, τόσο η Ανδρομέδα όσο και ο Περσέας, η Κασσιόπη και το τέρας έγιναν από την Αθηνά αστέρια στο βόρειο μέρος του ουρανού.
 Η κόρη τους, η Κηφηίδα Ανδρομέδα, παριστάνεται αλυσοδεμένη στους ουράνιους χάρτες ως θυσία στο κήτος -δεσμὰ δέ οἱ κεῖται καὶ ἐν οὐρανῷ (Άρατος, Φαιν. 1.203)- και ο περιμήκετος, όπως τον ονομάζει ο Άρατος (3ος αι. π.Χ), ο Περσέας απλώνεται από την Ανδρομέδα σχεδόν ως τις Πλειάδες

Ο μύθος της Ανδρομέδας έγινε πηγή έμπνευσης όχι μόνο για τους ζωγράφους και τους γλύπτες από τα αρχαιότατα χρόνια μέχρι σήμερα, αλλά και για τους τραγικούς ποιητές.

Πηγή:

Βικιπαίδεια

Πηγή:

Βικιπαίδεια



Πηγή:

Λονδίνο, Βρετανικό Μουσείο

Πηγή:

Λονδίνο, Βρετανικό Μουσείο

Πηγή:

Βικιπαίδεια

Ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης, καθώς και ο Κορνήλιος, παρουσίασαν αργότερα το μύθο σε τραγωδίες τους.




Guido Reni (1575 – 1642, Italian)-Andromeda.


Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

Άρπυιες (οι αρπακτικές) τα φτερωτά πνεύματα

Στην ελληνική μυθολογία οι Άρπυιες ήταν θηλυκά τέρατα, κόρες του Θαύμαντα και της θαλάσσιας Νύμφης Ηλέκτρας και αδελφές της αγγελιαφόρου των θεών Ίριδας. Το συλλογικό αυτό όνομα ετυμολογείται από τις λέξεις αρπαγή - άρπαξ - αρπάζω, γι' αυτό και η λέξη «Ἃρπυιες» παίρνει δασεία στο πολυτονικό σύστημα γραφής. Αποδιδόταν σε προσωποποιήσεις του θυελλώδους ανέμου.
 Τις παρασταίνουν σαν γυναίκες εφοδιασμένες με φτερά ή ακόμη σαν πουλιά με γυναικείο κεφάλι. Έχουν νύχια γαμψά. Θεωρούνταν πως κατοικούσαν στα νησιά Στροφάδες, στο Αιγαίο πέλαγος. Αργότερα ο Βιργίλιος τις τοποθετεί στην είσοδο του Κάτω Κόσμου μαζί με τα άλλα τέρατα.

Ως Άρπυιες, ο μεν Όμηρος αναφέρει μόνο μια, την Ποδάργη (=ταχύπους), την οποία και θεωρεί μητέρα των ίππων του Αχιλλέα, ο δε Ησίοδος αναφέρει δύο: την Αελλώ και την Ωκυπέτη, στις οποίες αργότερα προστίθεται και η Κελαινώ. Πέραν όμως αυτών, αναφέρονται και άλλα ονόματα όπως: Αελλόπους, Νικοθόη, Ωκυθόη, Ωκυπόδη κ.λπ. Τα τέρατα αυτά είχαν τη μορφή πουλιών με κεφάλι γυναίκας και σε αντίθεση με την αδελφή τους Ίριδα αυτές θεωρούνταν αγγελιαφόροι του Άδη.

François Perrier-Musée du Louvre, Paris

Aeneas and his Companions Fighting the Harpies

 Οι Άρπυιες σχετίζονταν ιδιαίτερα με τους θεούς των ανέμων Ζέφυρο και Βορέα. Ο Όμηρος (Ιλιάδα Π 148 κ.ε., Τ 400) αναφέρει ότι από την ένωση της Ποδάργης με τον Ζέφυρο γεννήθηκαν τα περίφημα για την ταχύτητά τους άλογα του Αχιλλέα, ο Ξάνθος και ο Βαλίος, καθώς και τα άλογα των Διοσκούρων, ο Φλογέας και ο Άρπαγος.

Οι Άρπυιες άρπαζαν τα παιδιά και τις ψυχές των ανθρώπων. Για τον λόγο αυτό τις απεικόνιζαν επάνω στους τάφους να κρατούν στα νύχια τους την ψυχή του νεκρού.

Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος στα Αργοναυτικά του (2, 178 κ.ε.) περιγράφει τις Άρπυιες ως τιμωρούς του Φινέα στη Βιθυνία της Θράκης. Ο μάντης Φινέας είχε τυφλωθεί από τον Δία επειδή απεκάλυπτε τις προθέσεις του στους ανθρώπους, και επιπλέον ο Δίας του έστειλε τις Άρπυιες, που του άρπαζαν την τροφή ή τη λέρωναν με τις κουτσουλιές τους, ώστε ο Φινέας να είναι πάντα πεινασμένος.
Ο Φινέας αντιμετωπίζει τις Άρπυιες
 Ο μάντης τους παρακάλεσε να τον ελευθερώσουν από τις Άρπυιες. Μόλις λοιπόν φάνηκαν τα ανθρωπόμορφα πουλιά, σηκώθηκαν μέσα από την ομάδα των Αργοναυτών ο Κάλαϊς και ο Ζήτης, οι φτερωτοί γιοι του Βορέα, τράβηξαν τα σπαθιά τους από τα θηκάρια και άρχισαν να τα καταδιώκουν στον αέρα. Το πεπρωμένο των δύο ηρώων απαιτούσε να πιάσουν οπωσδήποτε τις Άρπυιες, γιατί αλλιώς όφειλαν να πεθάνουν, και αντιστρόφως οι Άρπυιες θα πέθαιναν μόνο αν πιάνονταν από τον Κάλαϊ και τον Ζήτη.
Landscape with the Expulsion of the Harpies about 1590
Τελικά έγινε κάποιο είδος συμβιβασμού: Μια εκδοχή αναφέρει ότι οι Άρπυιες κυνηγήθηκαν από τους δυο ήρωες μέχρι τις Στροφάδες. Εκεί, με τη μεσολάβηση της Ίριδας ως απεσταλμένης της θεάς Ήρας, γλίτωσαν τη ζωή τους αλλά υποσχέθηκαν να επιστρέψουν στη σπηλιά τους στη Δίκτυ της Κρήτης και να μην ενοχλήσουν ποτέ πια τον Φινέα. Μια άλλη παράδοση ισχυρίζεται ότι αυτή την υπόσχεση έδωσε στις Στροφάδες μόνο η Ωκυπέτη, ενώ η Αελλόπους συνέχισε την πτήση της ως την Πελοπόννησο, όπου πνίγηκε στον ποταμό Τίγρη, που από τότε ονομάσθηκε «Άρπυς».
The Persecution Of The Harpies by Erasmus Quellinus
Οι Άρπυιες μπορεί αρχικώς να ήταν προσωποποίηση κρητικής θεάς του θανάτου, που την απεικόνιζαν ως ανεμοστρόβιλο. Ανάμεσα στα «καθήκοντά» τους αναφέρεται και η φροντίδα να παραδίνουν στις Ερινύες όσους βαρύνονταν με εγκλήματα για να τιμωρηθούν.
Τις Άρπυιες μνημονεύουν, πλην του Απολλωνίου, οι Όμηρος (εκτός από την Ιλιάδα και στην Οδύσσεια, υ 77-88), Ησίοδος (Θεογονία 265 κ.ε.), Απολλόδωρος ο Αθηναίος, Παυσανίας (10, 301), ο Βιργίλιος στην Αινειάδα (3, 225 κ.ε.) και ο Αντωνίνος Λιμπεράλης («Μεταμορφώσεις», 29).


Boreas and Oreithyia. Detail from Athenian red-figure oinochoe, 5th century BC.Oxford.


Above right: Boreads pursuing Harpies. Detail from a Laconian cup, mid 6th century BC. Rome, Museo Nazionale Di Villa Giulia
The Boreads chasing the Harpies | Greek vase, Apulian red figure amphora
Οι Άρπυιες έπαιζαν κάποιο ρόλο στο μύθο του Πανδάρεου.
Έλεγαν πως οι Άρπυιες είχαν ενωθεί με το θεό-άνεμο Ζέφυρο, από τον οποίο γέννησαν άλογα, τον Ξάνθο και τον Βαλίο, τα δύο θεϊκά άλογα του Αχιλλέα, που ήταν τόσο γρήγορα όσο και ο άνεμος, τον Φλογέο και τον Άρπαγο, τα άλογα των Διοσκούρων.
Άρπυια στο έργο του Ulisse Aldrovandi Monstrorum Historia (Μπολόνια 1642).

Οι Άρπυιες στη νεότερη κλασική λογοτεχνία

Μεσαιωνική απεικόνιση Άρπυιας ως γυναίκας(;)-πουλιού.

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Καλυψώ, νύμφη της ελληνικής μυθολογίας

Η Καλυψώ, η Κίρκη και η Ναυσικά ήταν οι τρεις γυναίκες που σημάδεψαν το δεκαετές ταξίδι του πολέμαρχου Οδυσσέα στην προσπάθειά του να επιστρέψει από την Τροία πίσω στην πατρίδα του, την Ιθάκη. 

Στην ελληνική μυθολογία η Καλυψώ ήταν μια Νύμφη, κόρη του Άτλαντα και της Πλειόνης ή τουθεού Ηλίου και της Περσηίδας. Ζούσε στη νήσο Ωγυγία, που οι αρχαίοι συγγραφείς τοποθετούν στη δυτική Μεσόγειο.* Κατά τη μυθολογία, η Καλυψώ, η οποία τρεφόταν με αμβροσία και έπινε νέκταρ, είχε τη δύναμη να κάνει τους ανθρώπους αθάνατους...

Φεύγοντας απ’ το νησί του Ήλιου ο Δίας έστειλε στον Οδυσσέα και τους συντρόφους του, άγριακαταιγίδα και κύµατα θεόρατα. Ένα αστροπελέκι χτύπησε το καράβι και το διέλυσε. Πνίγηκαν όλοι. Μόνο ο Οδυσσέας γλίτωσε.

Πιασµένος από ένα ξύλο παράδερνε στη θάλασσα δέκα ολόκληρα µερόνυχτα. Τέλος, τα κύµατα τον έβγαλαν στο νησί της νύµφης Καλυψώς.Μετά από τρία χρόνια στη θάλασσα, ο Οδυσσέας έχασε όλους τους άνδρες του και τα πλοία του. Είναι μόνος, απομονωμένος και εντελώς μακριά από το σπίτι του. Η θάλασσα τον βγάζει σ’ ένα παραδεισένιο νησί, όπου κατοικεί μια άλλη όμορφη πλανεύτρα, η νύμφη Καλυψώ.

Telemachus and the Nymphs of Calypso-

Artist:
Angelica Kauffmann (Swiss, Chur 1741–1807 Rome)

Η Καλυψώ κατοικούσε σε ένα μεγάλο σπήλαιο, κοντά στην είσοδο του οποίου υπήρχαν φυσικοί κήποι, ιερό δάσος και πηγές. Εκεί περνούσε την ημέρα της η Νύμφη, κλώθοντας και υφαίνοντας με τις υπηρέτριές της, που ήταν και αυτές Νύμφες.

Στο σημείο αυτό, ο Οδυσσέας απλά χαίρεται που είναι ζωντανός. Το να βγει στο νησί μιας όμορφης νύμφης, είναι ένα απροσδόκητο δώρο.

Η Καλυψώ υποδέχθηκε τον Οδυσσέα στο νησί της ως ναυαγό.
Στην Οδύσσεια αναφέρεται ότι η Καλυψώ τον ερωτεύθηκε και γι' αυτό τον κράτησε κοντά της επί 7 χρόνια. Ο Όμηρος την παρουσιάζει ως καλλίκομη νεράιδα στο στίχο 66 παινεύοντας τις όμορφες πλεξίδες της καιαρχοντική στο στίχο 96, αφού κάθεται σε γυαλιστερό κι ωραίο κάθισμα (στίχος 27), όπως οι θρόνοι των αρχόντων. Χαρακτηριστικά μας αναφέρει, πως την βρήκε στη σπηλιά της, να κορώνει στη σχάρα μια φωτιά μεγάλη και να τραγουδά με την ουράνια φωνή της υφαίνοντας στον αργαλειό με τη χρυσή σαΐτα. 
Επίσης και οι ασχολίες της στο νησί, όπως την είδε και ο Ερμής, είναι όμοιες με αυτές μιας νοικοκυράς. Η Καλυψώ τον πήρε στη σπηλιά της και τον φρόντισε. Όταν συνήλθε, όµως, δεν τον άφηνε να φύγει. Επτά ολόκληρα χρόνια τον κράτησε στο νησί της.

Η Καλυψώ υπόσχεται στον Οδυσσέα την αθανασία, αν μείνει μαζί της για πάντα. Αλλά αυτός αρνείται, γνωρίζοντας ότι πρέπει να επιστρέψει στη γυναίκα του και στο βασίλειό του. Στην πραγματικότητα είναι μια ανόητη επιλογή, το να επιλέξει τη θνητότητα και να συνεχίσει να είναιάνθρωπος αντί ημίθεος, αλλά για τον Οδυσσέα δεν τίθεται θέμα, πρέπει να απορρίψει την Καλυψώ και να την αφήσει, για να εκπληρώσει το πεπρωμένο του σαν άνθρωπος.

Ώσπου τον λυπήθηκε η Αθηνά και παρακάλεσε τον πατέρα της, το ∆ία, να τον βοηθήσει. Εκείνος έστειλε τον Ερµή στην Καλυψώ και τη διέταξε ν’ αφήσει τον Οδυσσέα να φύγει.
Παράλληλα με τα παραπάνω, η γυναικεία φύσητης Καλυψώς, αποδεικνύεται στο στίχο 130, που “ρίγησε”, όταν άκουσε τα λόγια του Ερμή.
Ξαφνιάστηκε μια και δεν περίμενε ν΄ ακούσει κάτι τέτοιο ύστερα από τόσα χρόνια, που είχε μείνει μαζί της ο Οδυσσέας στο νησί.

Karl Rudolph Heinrich Lehmann - Calypso

Balen, Hendrick van, 1616Jan Brueghel the Elder - Odysseus and Calypso
Η Καλυψώ,  οργίζεται με τους θεούς, που αποκαλεί άσπλαχνους και ζηλόφθονες στο στίχο 132, αναφέροντας παρόμοιες περιπτώσεις έρωτα θεάς με θνητό, οι οποίοι από ζήλια σκότωσαν τους θνητούς (στίχος 133). Συνεχίζει ακόμα στο στίχο 144 αγανακτισμένη και αδικημένη από τον φθόνο των θεών, να μιλά για το πώς έσωσε τον Οδυσσέα από βέβαιο θάνατο, όταν ο ίδιος ο Δίας είχε στραφεί εναντίον του (στίχοι 145-152).
 
Επιπρόσθετα, σ΄ αυτούς τους στίχους παρατηρείται η πρώτη προσπάθεια γυναικείας χειραφέτησης, κατά την Ομηρική εποχή την οποία πρώτη κάνει μια θεά. Όμως και πάλι δεν θα αντιταχθεί στο λόγο του βασιλιά των θεών, υπακούοντας στον άντρα, όπως θα έκανε κάθε γυναίκα, αφήνοντας τελικά τονΟδυσσέα να γυρίσει στην πατρίδα του (στίχοι 153-4-5).

Παρόλα αυτά είναι μια ερωτευμένη γυναίκα, που νοιάζεται και ενδιαφέρεται για τον Οδυσσέα. Έτσι θα του πει τον τρόπο με τον οποίο θα γυρίσει ασφαλής στην Ιθάκη. Τέλος την βλέπουμε νασυγκρίνει τον εαυτό της με την Πηνελόπη λέγοντας, πως η ίδια είναι πιο όμορφη-καλλονή (στίχοι 232-235). Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα πως η θεά ζηλεύει μια θνητή γυναίκα.
Telemachus Landing on the Isle of Calypso

Calypso calling heaven and earth to witness her sincere affection to Ulysses

by Angelica Kauffmann

Μετά από αυτό, η Καλυψώ με μεγάλη της λύπη τον άφησε να φύγει, αφού πρώτα του έδωσε ξυλεία και πανί για να κατασκευάσει μία σχεδία, καθώς και προμήθειες (ακόμα και «μαύρο κρασί») για το ταξίδι του. Επίσης του υπέδειξε ποιους αστέρες να παρατηρεί για να ρυθμίζει την πορεία του.
Όταν το πλοίο ολοκληρώνεται, ο Οδυσσέας επιστρέφει στη θάλασσα. Έχει περάσει σχεδόν είκοσι χρόνια μακριά από το σπίτι του.

Από τη συμβίωση της μαζί του, γεννήθηκαν ο Ναυσίθεος, οΝαυσίνοος και ο Αίσων ή Αύσονα (που αργότερα εγκαταστάθηκε στην Ιταλία), ενώ ο Ησίοδος(Θεογονία, Β 1017-1018) αναφέρει μόνο δύο γιους τον Ναυσίθοο και τον Ναυσίνοο.
(Ο Ναυσίθοος αυτός δεν πρέπει να συγχέεται με τον βασιλιά των Φαιάκων Ναυσίθοο που αναφέρεται στην Οδύσσεια.).
Μεταγενέστεροι μύθοι αναφέρουν ότι ο Οδυσσέας και η Καλυψώ απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Λατίνο, γιος που αποδίδεται και στην σχέση του με την μάγισσα Κίρκη.
* Το νησί αυτό άλλοι το τοποθέτησαν στον κόλπο της Νεάπολης ή του Τάραντα, και άλλοι στο Ιόνιο Πέλαγος συγκεκριμένα έχει προταθεί μεταξύ άλλων ότι ήταν στη Θέουτα, απέναντι από το Γιβραλτάρ, ή το νησί Γκόζο δίπλα στη Μάλτα.

 Odysseus And Calypso

Gérard de Lairesse (1640 – 1711, Dutch)

 Mercury Orders Calypso To Let Go Odysseus

Gérard de Lairesse (1640 – 1711, Dutch)

Telemachus and Calypso

Benjamin West. Circa 1800.

Hermes Ordering Calypso To Release Odysseus -

Gérard de Lairesse (1640 – 1711, Dutch)

Telemachus in the Bower of Calypso
(from Homer’s ‘Odyssey’)
by Richard Westall

 William Hamilton
(London 1751 - London 1801)
Calypso receiving Telemachus and Mentor in the Grotto

William Hamilton

(London 1751 - London 1801)

Calypso receiving Telemachus and Mentor in the Grotto

- See more at: http://www.masterart.com/William-Hamilton-London-1751-London-1801-Calypso-receiving-Telemachus-and-Mentor-the-Grotto-PortalDefault.aspx?tabid=53&dealerID=5086&objectID=150719#sthash.COxMtDil.dpuf

William Hamilton

(London 1751 - London 1801)

Calypso receiving Telemachus and Mentor in the Grotto

- See more at: http://www.masterart.com/William-Hamilton-London-1751-London-1801-Calypso-receiving-Telemachus-and-Mentor-the-Grotto-PortalDefault.aspx?tabid=53&dealerID=5086&objectID=150719#sthash.COxMtDil.dpuf

Jan Styka - Calypso promises Ulysses immortality. 

Jan Styka - The Nymph Calypso finds Odysseus

Πηγές https://el.wikipedia.org/wiki
http://www.logiosermis.net/

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

Σειρήνες

The Sirens-William Edward Frost (1810 – 1877, English)

Ulysses and the Sirens by Marie-François Firmin-Girard (1868)
Στην Οδύσσεια ο περιπλανώμενος Οδυσσέας είχε ενημερωθεί από την Κίρκη για το γοητευτικό τραγούδι τους με το οποίο παγίδευαν τους ανυποψίαστους ταξιδιώτες, που πλησιάζοντας είτε ξεχνούσαν τον προορισμό τους, είτε κατασπαράζονταν απ΄ αυτές, κι έτσι διέταξε σε όλο το πλήρωμα του να βάλουν κερί στα αυτιά τους ώστε να μην ακούν το τραγούδι τους.

Ο ίδιος ζήτησε να τον δέσουν στο κατάρτι ώστε μόνο αυτος να ακούσει το τραγούδι τους ,αλλα να μη παρασυρθεί στη γοητεία τους.
Πριν τον Οδυσσέα μόνο οι Αργοναύτες είχαν καταφέρει να περάσουν από την περιοχή τους, όταν ο Χείρων είχε προειδοποιήσει τον Ιάσονα να πάρει μαζί του τον Ορφέα ο οποίος με το τραγούδι του ξεπέρασε σε ομορφιά τις σειρήνες και κατόρθωσαν τελικά να διαφύγουν χωρίς απώλειες. 
Edouard Veith - The Sirens
Για τις Σειρήνες υπάρχουν πολλές παραδόσεις μεσα στην Ελληνικη μυθολογία.
Λέγεται ότι κάποτε κάλεσαν τις μούσες σε διαγωνισμό. Οι μούσες τις νίκησαν και για να τιμωρήσουν την αλαζονική τους συμπεριφορά τις μεταμόρφωσαν.
Κατά μία άλλη παράδοση τις μεταμόρφωσε έτσι η θεά Αφροδίτη γιατί ήταν απρόσιτες στον έρωτα. Άλλοι πάλι λένε ότι ήταν φίλες της Περσεφόνης κι όταν ο Άδης την πήρε στον Κάτω Κόσμο, απαρηγόρητες εκείνες θέλησαν να φύγουν μακριά από τους ανθρώπους. 

Η Δήμητρα τις μεταμόρφωσε, γιατί άφησαν αβοήθητη την Περσεφόνη κι αυτές εγκαταστάθηκαν κάπου στη θάλασσα και εκδικούνταν τους ανθρώπους. Το σημείο που όλες οι παραλλαγές συμφωνούν είναι η μαγευτική μουσική τους. Σύμφωνα με την πυθαγόρεια αντίληψη αυτές δημιουργούν την ουράνια αρμονία.

Την αντίληψη αυτή φαίνεται να ασπάζεται ο Πλάτων στο μύθο του Ηρός. Μάλιστα εδώ θεωρεί ότι είναι οχτώ και καθεμιά παράγει ένα μουσικό τόνο, μια νότα, ώστε όλες μαζί δημιουργούν την αρμονία των σφαιρών.
Οι μοίρες σύμφωνα με τον Πλάτωνα τραγουδούσαν σύμφωνα με το αρμονικό σύστημα των Σειρήνων.

Πλάτων-Πολιτεία;'Επτά ημέρες έμειναν οι ψυχές στο λιβάδι και την όγδοη πορεύτηκαν σε ένα τόπο, όπου έβλεπαν ένα φως σαν ουράνιο τόξο, αλλά πολύ λαμπρότερο και καθαρότερο. Εκεί, μετά από μιας ημέρας δρόμο, είδαν να’ ναι τεντωμένες από τον ουρανό οι άκρες των δεσμών που το συγκρατούσαν. 

Αυτό το φως ήταν ο σύνδεσμος του ουρανού που συγκρατούσε την ουράνια περιφορά. Από τις άκρες των δεσμών του ήταν σφιχτά στερεωμένο το αδράχτι της Ανάγκης, το οποίο προκαλεί όλες τις κινήσεις . 

Friedrich Paul Thumann, (1834-1908), "The sirens"


Το αδράχτι είχε στέλεχος και αγκίστρι από σκληρό μέταλλο και σφόνδυλο που ήταν κοίλος και περιείχε άλλους επτά σφονδύλους. Στους κύκλους που σχημάτιζαν τα επάνω χείλη των σφονδύλων ήταν καθισμένες και περιστρέφονταν Σειρήνες, μια πάνω σε κάθε κύκλο.
Κάθε Σειρήνα έβγαζε από μέσα της έναν ήχο και όλες μαζί σχημάτιζαν ένα αρμονικό ταίριασμα από νότες. 
Την κυκλική κίνηση των σφονδύλων, πάνω στα γόνατα της Ανάγκης, παρακολουθούσαν καθισμένες πάνω σε θρόνους οι τρεις Μοίρες, η Λάχεσις, η Κλωθώ και η Άτροπος και τραγουδούσαν η καθεμιά πάνω στη μελωδία των Σειρήνων.

Η Λάχεσις τα περασμένα, η Κλωθώ τα τωρινά και η Άτροπος τα μελλούμενα.''

 The Sirens

Henrietta Rae (1859 – 1928, British)

 Από αρχαίο ελληνικό αγγείο.

Ulysses and the Sirens, 1867 Léon Belly

paintings of Sirens by
 SirensCharles Edward paintings

http://www.ponzaracconta.it/wp-content/uploads/2011/11/Herbert-James-Draper.-The-Pearls-of-Aphrodite.jpg

 Herbert James Draper,Sea melodies,detail,1904.
 Una sirena di John William Waterhouse, 1900
 La fanciulla del mare di Herbert James Draper, 1894

 La sirena di John William Waterhouse
 Il Pescatore e la Sirena di Frederic Leighton, 1856-1858
 Il Pescatore e la Sirena di Knut Ekwall
 Ulisse e le sirene di Victor Mottez
 Le compagne di Proserpina trasformate in Sirene di Johann Ulrich Krauss, 1690
 Ligeia Siren 1873,


Dante Gabriel Rossetti
Picture of a siren playing a lyre by Edward John Poynter  1836 - 1919
Roman mosaic: Odysseus and the Sirens (Bardo National Museum)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...